حضرت آية الله العظمی حاج سيد محمود شاهرودي در خانواده مذهبی به سال 1298 يا 1301 هجري قمري در يکي از روستاهاي شاهرود متولد شده و پس از طي تحصيلات اوليه و دوره مقدمات در شهر بسطام عازم حوزه علميه مشهد مقدس شدند و در دروس سطح و خارج فقه و اصول محضر اساتيد و فقهاي آن زمان حاضر شدند.
سپس در سال 1328 هجري قمري عازم حوزه علميه نجف اشرف شده و از محضر درس مرحوم آقاي آخوند خراساني صاحب كفايه بمدت يكسال و نيم استفاده نمودند. پس از فوت استادشان به مجلس درس مرحوم آقاي نائيني و آقاي عراقي حاضر شدند و از آن دو بهره وافي بردند و همزمان به تدريس و تربيت طلاب مشغول شدند. پس از فوت استادشان مرحوم آقاي نائيني تدريس خارج ايشان شروع گشت و مورد توجه فضلا و طلاب قرار گرفت. پس از فوت مرحوم آقا سيد ابوالحسن اصفهاني رساله عمليه ايشان در دسترس مقلدين در كشورهاي عراق و ايران و خليج و لبنان و هند و پاكستان قرار گرفت.
و با درگذشت مرحوم آقاي بروجردي مرجعيت ايشان در اماكن يادشده بخصوص ايران و عراق و خليج، شهرت و توسعه بيشتري حاصل نمود و حوزه بحث فقه و اصول ايشان در نجف فضلا و علماء بيشمارى را در برداشت و نماز جماعت مسجد هندي بيشترين نمازگزار را داشت. تأمين هزينه هاي درماني طلاب در نجف و همچنين شهريه و تأمين نان طلاب حوزه هاي علميه نجف و كربلاء و سامراء و مشهد مقدس به عهده معظم له قرار داشت. اولين بار در تاريخ مرجعيت و حوزه از طرف ايشان گروهي به عنوان بعثه دينيه حج در سال 1387 هجري قمري (1346 شمسی) به امر معظم له و به سرپرستي آقازاده بزرگ ايشان اعزام شدند كه بسيار مورد استقبال حجاج قرار گرفت. همچنين معظم له نخستين شهرك مسكوني طلاب بنام «حي الامام الشاهرودي» را در نجف اشرف تأسيس نمودند. عمر پر بركت مرجعيت ايشان همواره در تربيت فضلا و علما و رسيدگي به امور حوزه و تدريس و تأليف بود و آثار فراواني مانند كتاب الحج و كتاب الاجاره و يك دوره اصول از ايشان بجا مانده است. و سرانجام پس از قريب يك قرن عمر سراسر تقوي و فضيلت و تلاش علمي و سرپرستي حوزات علميه در 17 شعبان 1394 قمری، دار فاني را وداع نموده و در صحن مطهر امير مؤمنان علي (عليه السلام) در سمت بالاي سر مدفون گرديدند.